ผู้เรียนภาษาไทยที่ประสบความสำเร็จ: ไรอัน แซนเดอร์

This article was originally posted on WomenLearnThai.com.

สัมภาษณ์ผู้ที่เรียนภาษาไทยได้สำเร็จ…

ชื่อ: Ryan Zander
สัญชาติ: อเมริกัน
ช่วงอายุ: 30-40
เพศ: ชาย
ที่อยู่: โยโกฮามา, ญี่ปุ่น
อาชีพ: ครู, โฮสต์พอดแคสต์, นักพัฒนาแอป
เว็บไซต์/บล็อก: thaipod101.com, Nagaraja Rivers
ผลิตภัณฑ์: พอดแคสต์เรียนภาษาไทยที่ thaipod101.com, แอพ iPhone Reading Thai และ Read Thai Alphabet

ระดับภาษาไทยของคุณคืออะไร?

ผมจะบอกว่า “ระดับสนทนา” คำศัพท์ของผมยังห่างไกลจากที่ผมคิดว่า “คล่อง” แต่ผมประหลาดใจกับความคิดที่ผมสามารถแสดงออกได้

คุณพูดไทยแบบไหนมากกว่ากัน ไทยแบบถนน, ไทยอีสาน หรือไทยแบบทางการ?

ผมคิดว่าผมพูดไทยในชีวิตประจำวันมากกว่า แต่ก็ยังคงสุภาพ ผมไม่เคยเรียนภาษาอีสานมากนัก แต่ผมได้เรียนรู้สำเนียงไทยใหญ่หรือฉานบ้าง เพราะภรรยาของผมมาจากแม่ฮ่องสอน และครอบครัวของเธอใช้สำเนียงนี้ที่บ้าน

เหตุผลที่คุณเรียนภาษาไทยคืออะไร?

เหตุผลแรกที่ผมเริ่มเรียนภาษาไทยคือผมเรียนปริญญาตรีในหลักสูตร ภาษาและวัฒนธรรมเอเชียที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน และผมต้องเรียนภาษาของเอเชียให้ครบ 4 ภาค ผมสนใจด้าน “วัฒนธรรม” ของหลักสูตรมากกว่าในตอนแรก และได้เรียนวิชาศาสนาของอินเดีย ประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประวัติศาสตร์ศิลปะเอเชีย เป็นต้น สำหรับภาษาผมลองเรียนภาษาสันสกฤต มันน่าสนใจมากและผมดีใจที่ได้เรียนรู้มันบ้าง แต่ด้วยนิสัยการเรียนของผมในตอนนั้นทำให้ผมไม่สามารถตามทันได้ ผมจึงหยุดเรียนชั่วคราวเพื่อเดินทางไปเนปาล และระหว่างทางก็ได้ผ่านมาที่ประเทศไทย ขณะที่อยู่ที่นั่น ผมได้ยินคนพูดภาษาไทยและเสียงของมันก็สะท้อนกับผม และเมื่อผมเห็นว่าหลักไวยากรณ์ค่อนข้างง่าย ผมจึงตัดสินใจว่ามันเป็นสิ่งที่ผมสามารถเรียนได้

คุณอาศัยอยู่ในประเทศไทยหรือไม่? ถ้าใช่ คุณมาถึงเมื่อไหร่?

ตอนนี้ผมอาศัยอยู่ในญี่ปุ่น แต่ผมเคยอยู่ในประเทศไทยตั้งแต่ปลายปี 2001 ถึงต้นปี 2005

ถ้าคุณอาศัยอยู่ที่อื่น คุณมาประเทศไทยบ่อยแค่ไหน?

ไม่บ่อยนัก ครั้งสุดท้ายที่ผมไปคือตั้งแต่ประมาณปีที่แล้ว

คุณเรียนภาษาไทยมานานแค่ไหน?

ตั้งแต่ปี 2000 ซึ่งก็น่าจะครบ 10 ปีแล้ว มันฟังดูนานจัง แต่จริงๆแล้วผมไม่ได้ศึกษาอย่างจริงจังตลอด 10 ปี แต่เริ่มแรกผมมีบทเรียนในห้องเรียนเป็นเวลา 2 ปี

คุณเรียนภาษาไทยทันทีหรือใช้วิธีการหลายอย่าง?

ผมเริ่มเรียนรู้ได้ทันที แต่การใช้คำบางคำต้องใช้เวลานานกว่าจะเข้าใจ

คุณมีตารางการเรียนที่สม่ำเสมอหรือไม่?

ตอนที่ผมเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ผมค่อนข้างดีในการทำการบ้านภาษาไทยทั้งหมด แต่หลังจากหยุดเรียนอย่างเป็นทางการ การเรียนของผมก็ไม่ค่อยสม่ำเสมอ

คุณลองวิธีการเรียนภาษาไทยแบบไหนบ้าง?

ที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน เราใช้ชุดตำราที่ออกโดย AUA จากนั้นเมื่อผมเรียนแลกเปลี่ยนที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ผมมีบทเรียนไทยส่วนตัวกับอาจารย์ท่านหนึ่ง ซึ่งปรับบทเรียนตามความสนใจของผมโดยใช้บทความเกี่ยวกับพุทธศาสนา หลายปีต่อมา เพื่อฟื้นฟูการอ่านของผม ผมเรียนรู้ด้วยตัวเองโดยใช้ หนังสือของเบญจวรรณ พุ่มสันต์ เบกเกอร์ และ Thai Reference Grammar โดยเจมส์ ฮิกบี้ & สนียา ทิณสาร

วิธีการเรียนแบบไหนโดดเด่นที่สุด?

ผมมีครูสอนภาษาไทยที่เก่งมากที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน คือสิธร สังฆธนู เธอทำงานได้ดีในการฝึกเสียงภาษาไทยให้เรา เธอไม่ปล่อยให้เราผิดพลาด ถ้าเสียง วรรณยุกต์ หรือสระไม่ถูกต้อง เราต้องทำซ้ำจนกว่าจะถูก คนไทยมักบอกว่าการออกเสียงของผมชัดเจน และถ้ามันเป็นจริง ผมต้องขอบคุณเธอ

คุณเริ่มเรียนการอ่านและเขียนภาษาไทยเมื่อไหร่?

ค่อนข้างจะทันที ซึ่งผมคิดว่านั่นเป็นวิธีที่ดี อย่างไรก็ตาม ผมยอมรับว่ามันใช้เวลาสักพักกว่าจะตั้งใจเรียนรู้ตัวอักษรที่ไม่ค่อยได้ใช้ทั้งหมดได้ดี

คุณพบว่าการเรียนการอ่านและเขียนภาษาไทยยากไหม?

ไม่ค่อยนะ สิ่งที่ยากที่สุดในการเขียนคือการจำการสะกดคำ เช่นว่าใช้ “ส” หรือ “ท” ไหน การไม่มีช่องว่างระหว่างคำทำให้ผมหงุดหงิดในตอนแรก แต่ผมพบว่ายิ่งอ่านมากเท่าไหร่ก็ยิ่งจดจำคำได้เร็วขึ้น และมันไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป

ช่วงเวลา ‘อา ฮะ!’ ครั้งแรกของคุณคือเมื่อไหร่?

อาจจะไม่ใช่ช่วงเวลาหนึ่งเฉพาะเจาะจง แต่เมื่อผมเริ่มเห็นว่าคำภาษาไทยหลายคำเป็นเพียงคำสันสกฤตที่มีการออกเสียงเปลี่ยนแปลง ผมรู้สึกพอใจมาก อย่าง “อาจารย์” ก็คือ “อาจารย์ยะ” หรือ “มนต์” ก็คือ “มนตรา” ชื่อสถานที่หลายแห่งก็มีความหมายมากขึ้น เช่น พิษณุโลก มาจาก “วิษณุโลก” (โลกของพระวิษณุ) แต่ที่ผมคิดว่าน่าสนใจที่สุดคือคำว่า “สงสาร” ซึ่งในภาษาไทยหมายถึง “ความสงสาร” จริงๆแล้วมันคือคำสันสกฤต “สังสาระ” ซึ่งใครที่ศึกษาพุทธศาสนาจะรู้ว่าเป็นคำที่หมายถึงวัฏจักรของการเกิดและตายที่ไม่มีที่สิ้นสุด—สถานการณ์ที่น่าสงสารที่จะติดอยู่จริงๆ

คุณเรียนรู้ภาษาอย่างไร?

ส่วนการเขียนโดยการฝึกเขียนเยอะๆ และส่วนการพูดโดยการพยายามใช้คำใหม่ที่ผมเรียนรู้ใส่ในประโยค จากนั้นก็ทำผิดพลาดและเรียนรู้จากความผิดพลาดนั้น

จุดแข็งและจุดอ่อนของคุณคืออะไร?

จุดแข็งน่าจะเป็นการอ่านและการเขียน จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดน่าจะเป็นการจำคำศัพท์ใหม่ๆ ถ้ามันไม่ใช่คำที่ผมจะใช้จริงตอนพูด

ความเข้าใจผิดที่ใหญ่ที่สุดสำหรับนักเรียนที่เรียนภาษาไทยคืออะไร?

คิดว่าเสียงวรรณยุกต์เป็นส่วนที่ยากที่สุดในการพูด เมื่อผมได้ยินคนพูดภาษาไทยไม่ดี ส่วนใหญ่แล้วคือเสียงพยัญชนะที่พวกเขาทำผิดที่เด่นชัดในหูของผม

คุณสามารถใช้ภาษาอื่นได้ไหม?

ผมพอใช้ภาษาญี่ปุ่นได้

คุณเรียนภาษาอื่นในเวลาเดียวกันกับภาษาไทยหรือไม่?

Advertisement

ในหนึ่งภาคเรียนที่โรงเรียน ผมเรียนภาษาไทยในตอนเช้าและภาษาญี่ปุ่นในตอนบ่าย ตอนนั้นภาษาญี่ปุ่นซึมซับได้ดีกว่า อาจารย์ท่านหนึ่งของผมบอกว่า สมองของเราทำงานอย่างไร ผมกำลังเขียนทับสิ่งที่เรียนรู้ในตอนเช้าก่อนที่มันจะเข้าสู่พื้นที่เก็บข้อมูลระยะยาว ผมจึงมีแนวโน้มที่จะคิดว่าการเรียนภาษาต่างๆ ในวันที่ต่างกันนั้นถ้าเป็นไปได้จะดีกว่า

คุณเป็นนักเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์หรือมีประสบการณ์เขียนโปรแกรมไหม?

ผมไม่ใช่นักเขียนโปรแกรมมากนัก แต่ตอนนี้ผมสามารถบอกได้ว่าผมมีประสบการณ์เขียนโปรแกรมบ้าง เพราะผมเขียนแอพ iPhone สองตัว จริงๆแล้วผมเห็นว่ามีความต้องการแอพที่ดีขึ้นในการสอนการอ่านภาษาไทย ผมจึงใช้เวลาในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนเรียนรู้ Objective-C เพียงพอที่จะทำสิ่งที่ผมต้องการให้แอพทำได้ ผมเริ่มจากไม่มีความรู้จนมีแอพอยู่ในร้าน iTunes ภายในประมาณ 2 เดือน การเรียนรู้ภาษาคอมพิวเตอร์มีความคล้ายคลึงกับการเรียนรู้การอ่านภาษาต่างประเทศ แต่การเรียนรู้ภาษาคอมพิวเตอร์น่าเบื่อและเหนื่อยมากกว่า ผมคิดเพราะคุณไม่ได้พูดมันกับใคร

คุณมีความหลงใหลในดนตรีหรือเล่นเครื่องดนตรีไหม?

ใช่ ผมเป็นคนรักดนตรีมาก จะน่าสนใจมากถ้ามีความสัมพันธ์ระหว่างการไม่ชื่นชมดนตรีกับความยากลำบากกับเสียงวรรณยุกต์ในภาษาไทย

คุณมีคำแนะนำอะไรสำหรับนักเรียนที่เรียนภาษาไทย?

เรียนการอ่านทันที เริ่มด้วยการเรียนรู้เสียงทั้งหมดของภาษา แล้วคุณจะไม่ถูกหลอกให้มีการออกเสียงที่ไม่ดีจากระบบการถอดเสียงที่ไม่ดี ความสามารถในการอ่านและเขียนภาษาไทยจะช่วยทักษะการพูดของคุณมากกว่าที่คุณคิด

Ryan Zander
thaipod101.com | Nagaraja Rivers

ซีรีส์: สัมภาษณ์ผู้เรียนภาษาไทยที่ประสบความสำเร็จ…

ถ้าคุณเป็นผู้เรียนภาษาไทยที่ประสบความสำเร็จและต้องการแบ่งปันประสบการณ์ของคุณ กรุณา ติดต่อฉัน ผมอยากได้ยินจากคุณ

ขอให้สนุก…